Samopoziomujące podłogi epoksydowe z barwnym piaskiem | Do projektów komercyjnych, przemysłowych oraz wysokiej klasy mieszkaniowych

Wprowadzenie do produktu

Specyfikacje

Środowiskowo przyjazna, estetyczna, wysoce odporna na zużycie, wysokiej klasy, odporna na ciśnienie, o doskonałej przyczepności, odporna na plamy, bezszwowa, zintegrowana nowa kompozytowa podłoga dekoracyjna o efekcie kamiennej powierzchni i kolorowej teksturze.

Cechy i zalety

• Dostępne opcje kolorystyczne, dobry efekt dekoracyjny, piękny i elegancki wygląd;
  
• Doskonała odporność na zużycie, odporność na duże obciążenia oraz elastyczność;
  
• Prosta technologia montażu, niskie koszty robocizny.

Zastosowania

Garaże przy willach, budynki biurowe, wysokiej klasy podziemne garaże, nowoczesne zakłady produkujące energię odnawialną, fabryki farmaceutyczne, różne przestrzenie handlowe, szpitale, szkoły itp. Może zastąpić posadzki terazzo, marmurowe podłogi, płytki ceramiczne itp.

Informacje o produkcie

Opakowanie
Składnik A: 26,3 kg + Składnik B: 3,7 kg
A:B = 7:1
Termin przydatności
Zalecane użycie w ciągu sześciu miesięcy w warunkach nieotwartego opakowania. W przypadku przekroczenia terminu przydatności do użycia wymagane jest badanie próbki; produkt można stosować wyłącznie po uzyskaniu wyników normalnych.
Przechowywanie i transport: Przechowywać w suchym miejscu w temperaturze od 5 do 30 ℃, utrzymywać opakowanie szczelnie zamknięte, unikać działania światła, przechowywać w suchym miejscu, unikać wysokich temperatur oraz ognia otwartego.

Szczegóły konstrukcji

Warunki budowlane
Zastosowanie zakres temperatury otoczenia: 10–35 ℃, zakres wilgotności stosowania: < 80 %. Temperatura podłoża powinna być co najmniej o 3 ℃ wyższa niż temperatura punktu rosy powietrza. Poniżej 20 ℃ należy stosować wersję zimową. Warunki wentylacji: zapewnić wentylację i brak pyłu w obszarze robót. Należy jednak unikać silnych wiatrów, aby zapobiec wpływowi pyłu na wygląd powłoki.
Uwaga:
Produkt ten nie nadaje się do stosowania w miejscach narażonych na bezpośrednie działanie promieni słonecznych lub wysokiego natężenia promieniowania UV.

Przygotowanie podłoża
1. Wszystkie nowe lub stare posadzki betonowe muszą mieć wytrzymałość betonu klasy C25 lub wyższą. Usunąć zanieczyszczenia powierzchniowe i luźne materiały aż do uzyskania zdrowego betonu.
2. W przypadku nowego betonu upewnij się, że podłoga przeszła okres dojrzewania, a zawartość wilgoci nie przekracza 6% (pomiary wykonano za pomocą miernika wilgoci w betonie TRAMEX CME4). Użyj przenośnych narzędzi do piaskowania lub urządzeń szlifujących w celu obróbki powierzchni betonowej w celu uzyskania odpowiedniej chropowatości powierzchni.
3. W przypadku istniejących powłok należy usunąć szlifem luźne lub niezgodne stare powłoki malarskie aż do odsłonięcia powierzchni betonowej. Czyste, suche i zdrowe powłoki zgodne z podłożem mogą nie wymagać usuwania.
4. W przypadku podłoży skażonych olejem, jeśli olej znacząco wpływa na przyczepność powłoki do podłoża, należy całkowicie usunąć skażony olejem obszar i przeszlifować go. W celu uzyskania szczegółowych wytycznych dotyczących przygotowania podłoża skonsultuj się z działem technicznym lub inżynieryjnym firmy.

METODA BUDOWANIA
Metoda: Zadzieranie
W przypadku zadzierania wybierz gładź o odpowiedniej długości rowków zgodnie z pożądaną grubością warstwy. Grubość powłoki jest ściśle związana z wydajnością nanoszenia; zazwyczaj należy wybrać gładź o długości rowków wynoszącej 3 mm.
Podczas nanoszenia należy użyć wałka z szczytami, aby przebić warstwę powłoki. Dzięki temu można zapobiec powstawaniu pęcherzyków oraz uzyskać jednolity efekt powierzchniowy, eliminując laitance na powierzchni.
Zwracaj uwagę na różnice między partiami podczas robót budowlanych; staraj się wykonywać ciągłe nanoszenie w oddzielnych strefach, aby zminimalizować różnice barwne między partiami.

Mieszanie
Nie mieszaj nadmiernych ilości materiału. Upewnij się, że prace budowlane są wykonywane w czasie przydatności mieszanki (pot life) przy rzeczywistej temperaturze na miejscu robót. Najpierw dokładnie wymieszaj składnik A, a następnie dodaj składnik B, kontynuując mieszanie. Mieszaj za pomocą mieszarki elektrycznej przez około 1 minutę, aż do uzyskania jednolitej konsystencji (czas ten może się różnić w zależności od mocy i prędkości mieszarki). W przypadku mieszania ręcznego czas ten należy wydłużyć do 2–3 minut, aż do całkowitego i jednolitego wymieszania utwardzacza oraz głównego środka zawierającego barwione ziarno kwarcowe.

Wydajność nanoszenia
1,6–3 kg na metr kwadratowy
Wyższa wydajność nanoszenia powoduje większą grubość warstwy.
Uwaga: Zbyt niska wydajność nanoszenia może łatwo prowadzić do problemów takich jak niedostateczne zakrycie koloru podłoża, odsłonięcie ziarna kwarcowego, słaba wyrówność powierzchni itp.

Standardowy proces budowlany
Pierwsza warstwa: naniesienie pierwszego gruntu penetrującego na bazie epoksydowej za pomocą wałka.
Druga warstwa: naniesienie wyrównującej zaprawy epoksydowej za pomocą szpachli.
Trzecia warstwa: naniesienie wypełniacza epoksydowego za pomocą szpachli.
Czwarta warstwa: naniesienie bezrozpuszczalnikowej, barwionej, samowyrównującej się górnej warstwy epoksydowej za pomocą szpachli, zużycie 2,0–3,0 kg/m².
Piąta warstwa: naniesienie wodnej, połyskującej górnej warstwy poliuretanowej za pomocą wałka, zużycie 0,04–0,08 kg/m².

Parametry zastosowania

Szczegóły utwardzania

Czas suszenia
Suchy na powierzchni: 4 godziny; suchy twardy: 48 godzin.
Interwał ponownego nakładania warstwy l
Następną warstwę należy nakładać dopiero po upewnieniu się, że poprzednia warstwa jest całkowicie wyschnięta. Typowy interwał w standardowych warunkach wynosi 24 godziny.
Obsługa
Lekki ruch pieszych możliwy jest po 48 godzinach (suchy twardy). Obciążenia duże wymagają 7 dni na pełne utwardzenie.
Uwaga
Czas schnięcia mierzony jest w warunkach standardowych (25 °C, wilgotność 50 %), wyłącznie jako orientacyjna wartość.
Prędkość schnięcia znacznie różni się w zależności od temperatury i wilgotności powietrza oraz zależy także od grubości warstwy, wentylacji i podłoża. Ogólnie czas schnięcia skraca się przy wzroście temperatury i wydłuża przy jej spadku.

Typowe problemy występujące podczas aplikacji

1. Silne ślady szpachlika. Wysoka lepkość i nieregularna siła podczas szpachlowania powodują silne ślady oraz nieregularne rozmieszczenie kruszywa, co jest szczególnie widoczne przy ciemniejszych kolorach. Preferowane są kolory jaśniejsze; na miejscu należy użyć wałka z ostrzami do przetaczania w obu kierunkach w celu usunięcia pęcherzyków powietrza, co zmniejsza ślady oraz zapobiega nieregularnemu rozmieszczeniu kruszywa.
2. Nadmiar pęcherzyków powietrza. Zbyt wysoka warstwa nanoszonego materiału powoduje stosunkowo wolne usuwanie pęcherzyków, a brak zastosowania wałka z ostrzami do usuwania piany. Po szpachlowaniu na miejscu należy użyć wałka z ostrzami do przetaczania w obu kierunkach, szczególnie w warunkach wysokiej temperatury, gdy reakcja przebiega szybko i łatwo powstają pęcherzyki.
3. Nierównomierne rozmieszczenie kruszywa. Ten materiał wymaga dużej płaskości podłoża. Duże różnice poziomów powodują przepływ materiału, co skutkuje efektem nierównomiernego rozmieszczenia kruszywa.
4. Słaby efekt rozmieszczenia kruszywa, odsłonięte kruszywo. Przyczyną jest zbyt niska warstwa nanoszonego materiału. Zalecana warstwa nanoszenia wynosi ponad 2 kg/m².

Środki ostrożności

1. Zakres temperatury środowiska aplikacji: 10–35 ℃. Zbyt wysoka temperatura powoduje szybką reakcję, skrócenie czasu roboczego oraz gorsze wyrównanie powierzchni. Zakres wilgotności środowiska aplikacji: < 80 %. Temperatura podłoża powinna być co najmniej o 3 ℃ wyższa niż temperatura punktu rosy powietrza.
2. Zbyt niska temperatura zwiększa lepkość materiału. Przed dozowaniem i aplikacją materiał można ogrzać (np. za pomocą grzejnika).
3. Natychmiast po nałożeniu szpachli za pomocą szpachelki należy przetoczyć powierzchnię wałkiem z ostrzami w obu kierunkach, aby usunąć pęcherzyki powietrza. Jeśli w niektórych miejscach pojawią się ślady przepływu barwnika, należy wielokrotnie przetoczyć powierzchnię wałkiem z ostrzami w przód i w tył, aż ślady te znikną.
4. Wymagania dotyczące płaskości podłoża: odchylenie nie większe niż 3 mm przy użyciu prostoliniowego przymiaru o długości 2 m. W przeciwnym razie mogą wystąpić problemy z przepływem materiału.
5. Norma zużycia materiału musi odpowiadać zalecanej ilości.
6. Niedoskonałe obszary posadzki i podłoża wymagają wykonania rowków, które należy wypełnić bezrozpuszczalnikową warstwą wyrównawczą epoksydową w celu uzyskania efektu zakotwienia.

Wielkość i długość rowków
Rowki muszą być pionowe i regularne. Głębokość i szerokość rowków powinny wynosić dwukrotność grubości systemu powłoki ochronnej. Zachowaj odstęp ok. 100 mm od ścian, równolegle do ściany; powierzchnia zamkniętego obszaru nie powinna przekraczać 20 metrów kwadratowych.
Położenie rowków
Rowki należy umieszczać w pobliżu kolumn, fundamentów, granic robót budowlanych, szwów konstrukcyjnych, wszystkich krawędzi, odstępów między połączeniami, kolumn, otworów drzwiowych, odpływów oraz w środku otworów przebicia posadzki.
Materiał wypełniający rowki
Warstwa wyrównawcza na bazie żywicy epoksydowej z dodatkiem piasku kwarcowego. Szczegóły należy uzgodnić z działem technicznym firmy.